In Memoriam

U posljednjim decenijama Muzička akademija je izgubila veliki broj profesora, pripadnika starijih generacija koji su izgrađivali Akademiju kao instituciju od vlastitog i kolektivnog interesa, pridonoseći njenom statusu kao najznačajnije i najveće institucije visokog muzičkog obrazovanja u zemlji, a uglednu u inostranstvu.

Preminuli profesori nakon perioda 1992/95. su: Komadina Vojin (Karlovac, 8. XI. 1933 - Beograd, 9. II. 1997), Blum Matusja (Kiginjev, SSSR 10. I .1914 - Sarajevo, 25. III. 1998), Jeličanin Milan (Dobrljin kod Bosanskog Novog, 17. II. 1935 - Sarajevo, 12. I. 1999), Celebie Donlagie Safija (Bosanska Krupa, 30. VII. 1934 - Pariz, 21. X. 2000), Skerl Danijel (Ljubljana, 26. VIII. 1931 - Bovec, 4. V. 2002), Radan Aleksije (Sarajevo, 1. IV. 1932 - Sarajevo, 16. VI. 2002), Hauser Kurt (Vrgac, 21. XII. 1916 - Njemačka, 2003), Stanković Nedeljka (Gacko, 28. X. 1943 - Sarajevo, 12. X. 2005), Laušević Mirjana (Sarajevo, 3. IV. 1966 - 15. VII. 2007), Muranović Tarik (Prijedor, 6. XII. 1954 - Zagreb, 19. III. 2008), Ludvig Pečar Nada (Sarajevo, 12. V. 1929 - Beč, 31. III. 2008), Krajtmajer Vinko (Tuzla, 25. I. 1940 - 3. XI. 2008), Rihtman Šotrić Dunja (Sarajevo, 6. IV. 1944 - Sarajevo, 2. I. 2010), Ambrožić-Milašević Izolda (Nova Gradiška, 5. VI. 1932 - Zagreb, 17. VI. 2011), Drnda Bećir (Pljevlja, 4. I. 1937 - Sarajevo, 16. V. 2012), Sagrestano Ivo Đino (Dubrovnik, 17. VII. 1923 – Sarajevo, 1. IX. 2012), Fajdiga Marijan (Ljubljana, 1. X. 1930 - Ljubljana, 12. IX. 2012), Verunica Zdravko (Sarajevo, 19. IV. 1926 - Sarajevo, 1. VII. 2014), Medle Radoslava (Zagreb, 13. I. 1953 - Sarajevo, 17. II. 2015), Likić Rajmund (Vareš, 31. VIII. 1943 - Sarajevo, 20. III. 2015), Romanić Teodor (Bjelovar, 4. III. 1926 - Sarajevo, 28. III. 2019), Kučukalić Zija (Sarajevo, 25. II. 1929 - Amsterdam, 18. III. 2020), Magdić Josip (Ogulin, 19. III. 1937 - Ogulin, 26. XI. 2020), Sijarić Osman-Faruk (Mostar, 17. V. 1942 - Sarajevo, 19. I. 2021.), Kamhi David (Sarajevo, 8. X. 1936 - Sarajevo, 12. III. 2021), Čavlović Ivan (Kruhari, 20. VIII. 1949 - Sarajevo, 14. V. 2021), Krečo Nihad (Sarajevo, 5. I. 1977 - Sarajevo, 25. V. 2021), Bego-Šimunić Anđelka (Sarajevo, 23. X. 1941 - Sarajevo, 9. II. 2022), Dimitrijević  Dunja (Sarajevo, 9. VI. 1945 - Sarajevo, 25. IV. 2022), Gackić Paša (Sarajevo, 30. VII. 1947 - Sarajevo, 5. VI. 2022), Zekić Višnja (Sarajevo, 7. 1. 1938– Sidney, 26. 1. 2024), Šabanagić Dževad (Sarajevo, 21. 4. 1945 - 10. 5. 2024).

Evo kratkih sjećanja na preminule u posljednjim decenijama:

NEDA STANKOVIĆ

(Gacko, 28. X. 1943 – Sarajevo, 12. X. 2005)

Studij klavira je započela i završila u Sarajevu u klasi čuvenog prof. Marijana Fellera, a postdiplomski u Ljubljani u klasi Dubravke Tomšić i u školi Gnjesinih u Moskvi 1974. Od 1994. počinje njena akademska karijera na Muzičkoj akademiji u Sarajevu. Kao pijanistica često je nastupala solistički, rjeđe u kamernim ansamblima, ali je njen pedagoški rad nemjerljiv ne samo u našim bosanskohercegovačkim okvirima. Odgojila je značajan broj pijanista i bila začetnicom jedne posebne pijanističke škole u Bosni i Hercegovini koja se opredmećuje specifičnom izvedbom i njenim studentima, danas značajnim pijanistima u Bosni i Hercegovini.

NADA LUDVIG-PEČAR

(Sarajevo, 12. V. 1929 – Beč, 31. III. 2008)

Započela je muzičko školovanje 1939. kao učenica klavira u Oblasnoj muzičkoj školi. Srednju muzičku školu završava 1953, kada nastaju i njeni prvi kompozitorski radovi za klavir koje praizvodi niko drugi do njen nastavnik, čuveni hrvatski kompozitor Boris Papandopulo, koji je kratko djelovao u Sarajevu. Godine 1955. upisuje studij dirigovanja u klasi Mladena Pozajića, a zatim 1957. i kompoziciju u klasi Miroslava Špilera. Redovni i postdiplomski studij kompozicije završava 1966. na Akademiji za glasbo u Ljubljani u klasi L. M. Škerjanca. Na Muzičkoj akademiji radila je od 1969, a za redovnog profesora izabrana je 1984. U penziju odlazi 1989. Pored pedagoškog i kompozitorskog rada bila je aktivna kao pisac i koautor stručnih radova, udžbeničke literature za učenike i nastavnike muzičkog odgoja, članaka i studija u stručnoj publicistici. BIla je i članica žirija za izbor himne socijalističke Jugoslavije 1984. Prva je žena bosanskohercegovačka kompozitorica, nevelikog opusa pretežno kamernog tipa, neoklasicističke organizacije izražajnih elemenata i s izrazitom crtom lirske emocionalnosti.

VINKO KRAJTMAJER

(Tuzla, 25. I. 1940 - 3. XI. 2008)

Srednju muzičku školu i prvi stepen Rudarskog fakulteta završio je u Tuzli. Muzičko školovanje nastavio je u Sarajevu 1963. Diplomirao je teoriju i pedagogiju 1967. i etnomuzikologiju 1988. Magistrirao je na temi iz polifonije na Odsjeku za kompoziciju i dirigovanje, smjer kompozicija, a doktorirao 1995. na temi iz oblasti etnomuzikologije. Od 1968. djeluje na Muzičkoj akademiji u svojstvu honorarnog asistenta, potom u zvanju docenta na predmetu Solfeggio, a od oktobra 1995, nakon sticanja zvanja doktora muzičkih nauka, izabran je u zvanje docenta na predmetima Solfeggio i Etnomuzikologija. Bavio se etnomuzikološkim istraživanjima i objavio brojne studije i članke od kojih treba izdvojiti Missu quotidianu, prvi napis o tom obliku duhovne muzičke prakse u Bosni i Hercegovini. Naročito je važno da je u okviru etnomuzikologije kao nauke svojom doktorskom disertacijom  pokrenuo  šira  istraživanja  iz  oblasti organologije, tako da danas, zahvaljujući i istraživanjima drugih istraživača, imamo prilično sigurnu mapu narodnih muzičkih instrumenata na tlu Bosne i Hercegovine. Vinko Krajtmajer je bio folklorist i funkcionalac, što znači narodski čovjek kojemu je dozvoljena šala i vic, lagodnost življenja i lucidna ozbiljnost iskustvenog uma, snalažljivog u svakom životnom trenutku i u svim životnim situacijama.

DUNJA RIHTMAN-ŠOTRIĆ

(Sarajevo, 6. IV. 1944 - Sarajevo, 2. I. 2010)

Etnomuzikologinja koja je naslijedila svoga oca Cvjetka Rihtmana i kao nastavnica na  Muzičkoj  akademiji  i  kao  sljedbenica njegovih etnomuzikoloških pogleda na tradicionalnu muzičku praksu. Muzičku akademiju i postdiplomski studij u oblasti etnomuzikologije završila je u Sarajevu u klasi C. Rihtmana. Na Muzičkoj akademiji predavala je od 1972. do 1987. Objavila je niz naučnih radova vezanih za tradicijsku muziku u BiH, bila je predsjednik Saveza Udruženja folklorista Jugoslavije. Za svoj rad dobila je niz priznanja i diploma. Dužnost dekana Muzičke akademije obavljala je 1985-1986.

BEĆIR DRNDA

(Pljevlja, 4. I. 1937 – Sarajevo, 16. V. 2012)

Umjetnik, flautist i profesor od posebne važnosti za svoje kolege i za historiju muzike u Bosni i Hercegovini. On je u radnom vijeku od 45 godina izškolovao niz bosanskohercegovačkih i jugoslavenskih flautista visoko odnjegovanog flautističkog zvuka. Rođen je u Pljevljima gdje završava osnovnu školu, nižu gimnaziju i tri razreda klavira u muzičkoj školi. Klavir uči u novosnovanoj Srednjoj muzičkoj gkoli u Pljevljima 1948/49, a nastavlja u Srednjoj muzičkoj školi u Sarajevu. Flautu studira na Muzičkoj akademiji u Zagrebu u klasi čuvenog koncertanta i profesora Thea Tabake kod kojeg diplomira 1961. Usavršava se kod Jurija Doližikova na Konzervatoriju  "Čajkovski" u Moskvi     1974/75. Na Muzičkoj akademiji od 1962. počinje predavati flautu i pripadajuće, a u zvanje redovnog profesora izabran je 1985. Radi do 2007. kada odlazi u penziju. Pored solističkog značajno je njegovo muziciranje u ansamblima Momus i Sarajevski barokni trio. Na repertoaru je imao brojna djela bosanskohercegovačkih kompozitora.

IVO ĐINO SAGRESTANO

(Dubrovnik, 17. VII. 1923 - Sarajevo, 1. IX. 2012)

Violinu je učio u Dubrovniku i Rimu na Akademiji „Santa Cecilija" u klasi prof. G. de Vita. Studij završava 1956. na Akademiji za glazbo u Ljubljani u klasi prof. Leona Pfajfera. Radio je na Muzičkoj akademiji kao profesor violine od 1963. do 1988. Najvažniji dio svoje umjetničke karijere ostvario je u pedagoškom radu ali i u vođenju Kamernog gudačkog orkestra pri Muzičkoj omladini Grada Sarajeva, a zatim i Sarajevskog gudačkog orkestra, koji je održao preko 100 koncerata širom Bosne i Hercegovine i inostranstva.

ZDRAVKO VERUNICA

(Sarajevo, 19. IV. 1926 – Sarajevo, 2. VI. 2014)

Srednju muzičku školu završio je 1955, a Muzičku akademiju, Teoretsko-pedagoški odsjek, s klavirom kao  drugim predmetom 1959. Uporedo je studirao i kontrabas.  Postidplomski studij završio je 1964. Na Muzičku akademiju u Sarajevu dolazi 1963, najprije kao asistent, zatim predavač, docent, vanredni profesor i, konačno 1984. bio je izabran u zvanje redovnog profesora, uvijek za predmete Harmonija i Harmonijska analiza. Bio je u dva mandata dekan Muzičke akademije (1976-1981), šef Teoretsko-pedagoškog odsjeka (1983) i društveno aktivan u organima i tijelima koji su u ono doba bill društveno relevantni i vrijedni životnog i radnog aktiviteta. Penzionisan je 1992. Osim pedagoškim bavio se naučno-istraživačkim radom i objavio je nekoliko udžbenika  iz  oblasti  harmonije i značajnih studija o bosankohercegovačkoj muzici, to brojne članke o muzičkom radu Alekse Šantića, Franje Matejovskog, Ivana Demetera, zatim o prvim zapisivačima i obrađivačima bosanskohercegovačkih  narodnih pjesama, muzičkim stvaraocima i prosvjetnim i kulturnim prilikama u BiH u vrijeme Austro-ugarske uprave, HPD Trebević i o muzičkom životu pod kraj turske uprave.

RADOSLAVA MEDLE

(Zagreb. 13. I. 1951 – Sarajevo, 17. II. 2015)

Završila je violinu na Srednjoj muzičkoj školi u Sarajevu u klasi Ive Đine Segrestana, studij na Muzičkoj akademiji u Sarajevu 1972, a postidplomski 1974. u klasi istog profesora. Usavršavala se u Kölnu (Njemačka) u klasi prof. Igora Ozima. Studirala je engleski jezik i filozofiju na Filozofskom fakultetu u Sarajevu. Od vremena izbora 1974, prošla je zvanja asistenta, docenta, vanrednog profesora, a 2003. redovnog profesora. Umjetnička djelatnost Radoslave Medle bila je bogata djelima svjetske muzičke literature, ali i domaćih bosanskohercegovačkih kompozitora čija je neka djela za violinu i praizvela, npr. Koncert za violinu i orkestar Vlade Miloševića. Kao solista i koncertant nastupala je na brojnim koncertima u zemlji i inostranstvu.

RAJMUND KIĆO LIKIĆ

(Vareš, 31. 8. 1943 - Sarajevo, 20. 3. 2015)

Završio je Srednju muzičku školu u Sarajevu 1963, glavni predmet klarinet u klasi prof. Radana Aleksija. Kod istog profesora diplomira na Muzičkoj akademiji 1967, a postdiplomski studij 1979. Na Muzičkoj akademiji počinje raditi kao asistent od 1971. U zvanje redovnog profesora biran je 1997. Bio je jedan od suosnivača ansambala za novu muziku MOMUS i MASMANTRA. Izveo je preko 100 kompozicija 60-ak stranih i domaćih kompozitora, od toga čak 11 koncerata za klarinet i orkestar s orkestrima RTVS, SF, Simfonijskim orkestrom iz Niša i Simfonijskim orkestrom iz Mostara.

OSMAN-FARUK SIJARIĆ

(Mostar, 17. 5. 1942 - Sarajevo, 19. 1. 2021)

Rođen je 17.05.1942. godine u Mostaru. Nižu i srednju muzičku školu, a zatim i Muzičku akademiju, u klasi K. Hauzera, završio je u Sarajevu. Postdiplomski studij violine pohađao je na Muzičkoj akademiji u Ljubljani, a nastavio ga na Državnom konzervatoriju u Moskvi na katedri D. Oistracha. Nakon dvije godine specijalizacije kod G. Barinove, u Moskvi 1972. završava i magistarski studij u klasi P. A. Bondarenka. Godine 1975. realizira studijski boravak u SAD-u. Po povratku iz Rusije, Faruk Sijarić najprije radi na Srednjoj muzičkoj školi, a od 1974. godine na Muzičkoj akademiji u Sarajevu u kojoj djeluje u svim zvanjima od asistenta do redovnog profesora i odlazi u mirovinu 2012. godine. Funkciju dekana Muzičke akademije vršio je 1987. do 2003. godine. Bio je prorektor Univerziteta u Sarajevu 1994-1995. te 1996-1997. godine. Kroz svoju pedagošku djelatnost odgojio je generacije koncertno aktivnih violinista, a i sam je kao plodan reproduktivni umjetnik koncertirao u Evropi i Sjevernoj Americi. Bio je član Simfonijskog orkestra Radio-televizije Sarajevo te Sarajevske filharmonije. Kao promotor američkog kompozitorstva, na poziv Centra za kulturu Američke ambasade s pijanistom Kooicherom 1979. godine održao je niz koncerata po cijeloj Jugoslaviji. U istom periodu je znatan dio svoje umjetničke aktivnosti posvetio promoviranju djela jugoslovenskih kompozitora te je tako u okviru kulturnog programa ZOI'84 izdao i gramofonsku ploču s djelima Magdića, Cipre, Slavenskog i Komadine kao jedno od rijetkih diskografskih izdanja umjetničke muzike na području BiH. Pored pedagoške i umjetničke djelatnosti Osman-Faruk Sijarić bio je izuzetno aktivan u društvenom i kulturnom životu Sarajeva i Bosne i Hercegovine, te u različitim strukovnim kulturnim organizacijama i institucijama. Bio je predsjednik Saveza muzičkih pedagoga Jugoslavije, predsjednik Savjeta za muzičku djelatnost RTVBiH, predsjednik Skupšine SIZ-a kulture BiH i delegat u Skupštini SIZ-a za visoko obrazovanje BiH, pored niza drugih funkcija koje je obavljao. Za svoj društveni rad dobio je niz značajnih priznanja među kojima su i plaketa Grada Sarajeva i Orden rada sa srebrenim zracima.

DAVID KAMHI

(Sarajevo, 08. 10. 1936 - Sarajevo, 12. 3. 2021)

Nakon završene osnovne i srednje muzičke škole, te Prve gimnazije u Sarajevu, na Muzičkoj akademiji Univerziteta u Sarajevu je završio diplomski (1962) i postdiplomski studij violine (1964). U periodu od 1965. do 1967. usavršavao se na Moskovskom državnom konzervatorijumu Čajkovski na katedri Davida Ojstraha u klasi poznate profesorice Olge Kaverzneve, te na Konzervatoriju Santa Cecilia u Rimu kod profesorice Pine Carmirelli (1970, 1973). Od 1955. bio je zaposlen kao profesor violine u Srednjoj muzičkoj školi u Sarajevu. Njegov angažman na Muzičkoj akademiji u Sarajevu započinje 1962. godine, te je od tada na ovoj instituciji prošao sva nastavno-umjetnička zvanja na predmetima Violina i Metodika nastave violine, od asistenta (1962), docenta (1971), vanrednog profesora (1977), do redovnog profesora (1984), u kojem je 2006. godine i penzionisan. U nedostatku nastavnog osoblja povjerena mu je i nastava na predmetu Viola i Kamerna muzika, čime je dao važan doprinos opstanku i kontinuitetu klase viole u Bosni i Hercegovini. U periodu od 1965. do 2003. nekoliko je puta obavljao funkciju šefa Odsjeka za gudačke instrumente na Muzičkoj akademiji u Sarajevu, a posebno je važno istaknuti njegovo zalaganje za nastavak rada Odsjeka tokom opsade Sarajeva u periodu 1992-1995. Od 2016. godine aktivno je učestvovao u radu Savjeta za kulturu i umjetnost pri Univerzitetu u Sarajevu. Pedagoška djelatnost Davida Kamhija proizvela je generacije violinista, kamernih muzičara i pedagoga violine. Izuzetno posvećen promociji i unaprijeđenju violinističke pedagogije u Bosni i Hercegovini, bio je organizator i pozivni predavač niza predavanja i seminara za nastavnike violine. Kao reproduktivni umjetnik održao je brojne recitale u zemlji i inostranstvu, kao i koncerte sa Sarajevskom filharmonijom, popraćene pozitivnim kritikama. Pedagošku i umjetničku djelatnost Davida Kamhija upotpunjava i njegova društvena djelatnost. Bio je predsjednik Udruženja muzičkih umjetnika Bosne i Hercegovine, u periodu od 1993. do 1995. godine bio je član Savjeta Predsjedništva RBiH za vanjske poslove, a od 1995. do 1996. kulturni ataše u Ambasadi Bosne i Hercegovine u Madridu.

IVAN ČAVLOVIĆ

(Kruhari, 20. 8. 1949 - Sarajevo, 14. 5. 2021)

Rođen je 20. 8. 1949. u Kruharima, Sanski Most. Tokom osnovnoškolskog i gimnazijskog školovanja aktivno je učestvovao u radu zabavnog orkestra KUD-a Grmeč gdje je svirao trubu i kontrabas, a u VIS-ima Boemi iz Sanskog Mosta i Procol ferrum iz Prijedora svirao je bas gitaru. Diplomirao je muziku na Pedagoškoj akademiji u Puli (1972), a zatim i na Muzičkoj akademiji u Sarajevu (1977) na Odsjeku za muzičku teoriju i pedagogiju. Završio je i dvogodišnji studij klavira (1979) u klasi prof. Matusje Blum. Dobitnik je Zlatne značke Hasan Brkić Univerziteta u Sarajevu. Postdiplomski studij je završio na Muzičkoj akademiji u Sarajevu (1983), odbranivši magistarski rad Sonatnost u djelima J. S. Bacha i primjena njenih principa u klavirskim sonatama D. G. Scarlattija (mentorica: red. prof. mr. Nada Ludvig-Pečar). Stepen doktora muzičkih nauka je stekao takođe na Muzičkoj akademiji u Sarajevu (1991) odbranom doktorske disertacije Kompoziciono-tehničke i stilske karakteristike stvaralačkog opusa Vlade S. Miloševića (mentor: red. prof. dr. Nikša Gligo). Radio je kao nastavnik muzičkog odgoja u Osnovnoj školi u Starom Majdanu kod Sanskog Mosta (1972–1973), te kao nastavnik gitare u Osnovnoj muzičkoj školi u Vogošći (1976–1978). Od 1978. radi na Muzičkoj akademiji Univerziteta u Sarajevu, kada je izabran za asistenta-pripravnika na predmetima Analiza muzičkih oblika i Analiza polifonih oblika (mentori prof. Vojin Komadina i prof. Nada Ludvig-Pečar). Od tada do 2010. prolazi sva akademska zvanja do redovnog profesora. Od 2004. do 2016. vodio je nastavu iz predmeta Muzika na Akademiji scenskih umjetnosti. Bio je dekan Muzičke akademije Univerziteta u Sarajevu od 2007. do 2016, kada odlazi u mirovinu. Godine 2016. izabran je za profesora emeritusa, kao i za člana Savjeta za nauku i umjetnost Univerziteta u Sarajevu. Od 28. 5. 1992. do 21. 9. 1995. bio je pripadnik Armije Republike Bosne i Hercegovine. Vrijeme između odlazaka na prvu liniju fronta na sarajevskoj Dobrinji, u ovom bi periodu redovno posvećivao studentima. Zajedno s dekanom Farukom Sijarićem i nekolicinom drugih nastavnika uspio je održati kontinuitet nastavnog procesa na Muzičkoj akademiji u ospjednutom Sarajevu. Jedan je od osnivača Muzikološkog društva FBiH (1997) i pokretač Časopisa za muzičku kulturu Muzika (1997), čiji je glavni i odgovorni urednik bio od 1997. do 2007. Od 1998. godine zajedno sa saradnicima pokreće bijenalni Međunarodni simpozij Muzika u društvu. Od kraja 70-tih i tokom 80-tih godina prošlog stoljeća bio je aktivan u radu Udruženja kompozitora BiH. Od 1985. do 1989. bio je nositelj projekta Kompozitori Bosne i Hercegovine: Obrada podataka pri SOKOJ-u. S prof. dr. Ankicom Petrović 1990/91. za ANUBiH izradio je projekt Fundamentalna istraživanja za historiju muzike u BiH (FIHM BiH 2010), koji je 1997. preuzelo Muzikološko društvo, a od 2004. Institut za muzikologiju Muzičke akademije u Sarajevu. Također je pokrenuo i projekt Leksikon muzičara u BiH (1999) i bio glavni i odgovorni urednik objavljenog Abecedarija Leksikona (2010). Jedan je od osnivača Instituta za muzikologiju (2004) i Centra za muzičku edukaciju (2014) Muzičke akademije Univerziteta u Sarajevu. Inicijator je pokretanja doktorskog studija u oblasti muzičke umjetnosti na Muzičkoj akademiji Univerziteta u Sarajevu, prvog doktorskog studija u oblasti umjetnosti u Bosni i Hercegovini (2010). Godine 2008. pokrenuo je festival Majske muzičke svečanosti Muzičke akademije u Sarajevu, a 2011. bio je jedan od inicijatora Sarajevo Chamber Music Festivala u organizaciji Muzičke akademije u Sarajevu i Manhattan String Quarteta iz New Yorka. Napisao je preko 200 naučnih i stručnih radova, monografskih brošura i publicističkih priloga. Za muzikologiju Bosne i Hercegovine od posebnog je značaja njegovih devet knjiga: Muzički oblici (1998), Vlado Milošević – kompozitor (2001), Historija muzike u Bosni i Hercegovini (2011), Uvod u muzikologiju i metodologija naučno-istraživačkog rada (2004, 2012), Muzički oblici i stilovi. Analiza muzičkog djela (2014), Eseji o muzici. Nacrt za socijalnu historiju muzike u Bosni i Hercegovini (2015), Muzički portreti. Izvori i sjećanja (2017), Nauka o muzici u Bosni i Hercegovini (2019). Za doprinos muzikologiji i muzičkoj publicistici dobio je nagradu Vlado Milošević AMUS-a (2017). Od 1979. bio je aktivan i kao kompozitor. U njegovom opusu posebno je vrijedna saradnja s rediteljem Gojkom Bijelcem, iz koje su proizašle, između ostalog, predstava La Strada (1999) i opera atrakcijâ Srebreničanke (2004). 

NIHAD KREČO

(Sarajevo, 05. 1. 1977 - Sarajevo, 25. 5. 2021)

Školovao se u Sarajevu, gdje je završio Muzičku akademiju Univerziteta u klasi prof. Nede Stanković. Specijalizirao se tokom 2000/2001. godine na Kraljevskoj akademiji u Stockholmu, u klasi prof. Stefana Lindgrena. Postdiplomski studij završava 2006. godine u klasama prof. Nede Stanković i prof. Borisa Kraljevića. Dobitnik je tri prve nagrade na takmičenjima učenika i studenata FBiH. Imao je koncerte u zemlji i inostranstvu (Švedska, Češka, Izrael, Grčka, Kanada, Francuska i Njemačka,Turska), nastupao je sa Sarajevskom filharmonijom i snimao za Federalnu Televiziju BiH i TV Sarajevo. Pohađao je majstorske kurseve u Grčkoj, Švajcarskoj, Izraelu, Kanadi i Švedskoj, u klasama Alain Lefevrea, Victora Rosenbaum-a, Jean-Paul Sevilla-e i Augusta Hautbo-a. Godine 2002. izabran je za asistenta, 2005. za višeg asistenta, 2008. u docenta, 2013. za vanrednog profesora na Muzičkoj akademiji u Sarajevu. Pored karijere koncertnog pijaniste i profesora Muzičke akademije, Nihad Krečo je ostvario i značajne uspjehe u domenu pop muzike kao izvođač i producent, nastupajući s mnogim eminentnim stvaraocima bosanskohercegovačke scene popularne muzike.

ANĐELKA BEGO-ŠIMUNIĆ

(Sarajevo, 23. 10. 1941 - 09. 2. 2022)

Rođena je 23. oktobra 1941. godine u Sarajevu, gdje se i školovala. Nakon završene Gimnazije i Srednje muzičke škole (smjer Klavir), 1960. godine upisuje studij kompozicije na Odsjeku za kompoziciju i dirigovanje Muzičke akademije u Sarajevu u klasi red. prof. Ivana Brkanovića. Studij drugog stupnja s glavnim predmetom Kompozicija završava 1967. godine u klasi red. prof. Miroslava Špilera, a studij trećeg stupnja, također s glavnim predmetom Kompozicija, završava 1973. godine u istoj klasi.

Djelovala je kao profesorica teorijskih predmeta (Harmonija, Kontrapunkt, Solfeggio i Teorija muzike) na Srednjoj muzičkoj školi u Sarajevu od 1969. do 1975. godine, kada preuzima mjesto asistentice u stalnom radnom odnosu na sarajevskoj Muzičkoj akademiji u okviru predmeta Kompozicija, Orkestracija i Osnovi kompozicije i orkestracije. Godine 1985. izabrana je u zvanje docenta, 1994. u zvanje vanrednog profesora, a 2001. godine u zvanje redovnog profesora za iste predmete. Obavljala je dužnost prodekana za nastavu u razdoblju od 1987. do 1991. godine, a šefa Odsjeka za kompoziciju od 2006. do 2008. godine. Nakon odlaska u mirovinu 2009. godine ostaje angažirana na Muzičkoj akademiji Univerziteta u Sarajevu do 2011. godine.

Od 1978. do 1987. godine bila je članica uredništva časopisa Zvuk. Od 1986. do 1992. bila je članica Udruženja kompozitora Bosne i Hercegovine te njegova predsjednica od 1986. do 1992, i jedan od glavnih organizatora festivala Dani muzičkog stvaralaštva BiH. Povodom 50 godina rada Muzičke akademije u Sarajevu dobila je Zlatnu plaketu za izuzetan doprinos razvoju Muzičke akademije, muzičke umjetnosti, nauke i pedagogije u Bosni i Hercegovini.

Prvi put se publici predstavila 1964. godine djelom Allegretto Scherzoso (1963) u izvedbi Simfonijskog orkestra Radio Sarajeva. Iste godine izvedeno joj je i djelo Sonatina in Es, a 1971. i Koncert za klavir i orkestar u izvedbi pijanistice Milice Šnajder, Simfonijskog orkestra RTV Sarajevo s dirigentom Radivojem Spasićem.

Anđelka Bego-Šimunić iza sebe je ostavila bogat i raznovrstan umjetnički opus predstavljan u BiH, Hrvatskoj, Makedoniji, Rusiji, Holandiji, Italiji, Švicarskoj, Francuskoj i Vatikanu. Preko 50 djela za različite sastave, među njima 14 kompozicija za solističke instrumente, 20 kompozicija za kamerne sastave, 9 simfonijskih djela i djela za solo instrumente ili glas i orkestar, svjedoče o njenom rafiniranom kompozicionom jeziku, koji karakteriziraju neoklasicistički, neoromantički i ranoekspresionistički kompozitorski maniri.

U njenom opusu posebno mjesto ima visoko ocijenjeni ciklus Premeditacije (br. 1 i br. 2 za gudački orkestar (1977), br. 3 za violu, violončelo i klavir (1978), br. 4 za simfonijski orkestar (1979), br. 5 za violu i klavir (1982), br. 6 za violu, violončelo i klavir, br. 7 i 8 za gudački orkestar (1988, 1998)). Među kompozicijama za solo instrumente dominiraju djela za klavir, Sonatina in Es (1963), ciklus preludija Ad Perpetuam Memoriam (1976), Preludij i adagio (1980), Ex improviso (1981), Sonanse (1985), Mozaik (1986), Improvizacije (1987), Preludij (1989), Cornus (1989), Koncertno predstavljanje u tri dijela (2000), uz Largo con Allegro za trubu (1990), te Capriccio (1976) i Stavak za violončelo solo (2000). U opusu njenih kamernih djela su tri gudačka kvarteta (1964, 1980), Sonatni stav za fagot i klavir (1978), Intermezzo za violinu i klavir (1981), Trio za violinu, flautu i klavir (1983), Uzmorje za violinu i violu (2006), Movimento za flautu, klarinet, čembalo i gudački kvartet (1984), In tempore za dvije violine i klavir, Duo za dva klarineta (1981), Zov za klarinet i klavir (2001), Muzičke slike inspirirane djelima Edvarda Muncha za flautu, obou i fagot, Jednostavna kompozicija za četiri trube in B i udaraljke (2001), Impresije za violončelo, klavir, ksilofon, vibrafon i četiri timpana (2005). Među njenim djelima za glas nalaze se ciklus pjesama Vjetar noću za sopran i klavir (1994), Balada o pjesniku za mezzosopran i klavir (1997), ciklus pjesama za bariton i klavir Čarobna frula (1964), te Minijature za ženski hor (1987). Pored kompozicije Intermezzo za gudački orkestar (1985), napisala je i niz djela za simfonijski orkestar, među kojima su Simfonija br. 1 (1966), Koncertni stavak (1971), Koncert za klavir i orkestar (1970), Ponoćne pjesme za mezzo-sopran i orkestar (1989), Epizode za veliki simfonijski orkestar te Concerto cantico za violinu i orkestar (1994).

DUNJA DIMITRIJEVIĆ

(Sarajevo, 09. 6. 1945 - 25. 4. 2022)

Dunja Dimitrijević je rođena u Sarajevu 9. juna 1945. godine gdje je završila osnovno i srednjoškolsko obrazovanje. Nakon što je maturirala u Gimnaziji i Srednjoj muzičkoj školi u klasi prof. Jasenke Roter-Petrović, započela je studij klavira na Muzičkoj akademiji u Sarajevu. Prvu godinu pohađala je kod prof. Matusje Blum, a potom prelazi u klasu prof. Marijana Fellera, gdje je diplomirala 1972. sa najvišom ocjenom. Zvanje magistra klavira stekla je u klasi prof. Zlate Feller 1976. godine.

Njen dugogodišnji pedagoški rad počeo je za vrijeme studija, pa je od 1968. do 1976. godine bila zaposlena u Nižoj muzičkoj školi u Sarajevu, a u godinama koje su uslijedile predavala je u Srednjoj muzičkoj školi Stevan Mokranjac u Prištini, Osnovnoj muzičkoj školi Avdo Smailović u Goraždu, kao i u Osnovnoj muzičkoj školi Mladen Pozajić u Sarajevu. Njeni učenici ostvarili su zapažene rezultate na brojnim takmičenjima.

Godine 1976. izabrana je u zvanje asistenta za predmet Klavir, a 1984. u zvanje docenta na Muzičkoj akademiji u Sarajevu. Od 1992. do 1998. godine djelovala je na Fakultetu umetnosti u Prištini, gdje je 1994. izabrana u zvanje vanrednog profesora. Od 1999. godine angažovana je kao stalni nastavnik za predmet Klavir – obavezni predmet struke na Muzičkoj akademiji u Sarajevu. U zvanje vanrednog profesora za Klavir – glavni predmet zanimanja i Metodiku nastave klavira izabrana je 2003. godine, a od 2009. godine i redovnog profesora. U više mandata je obnašala funkciju šefa Odsjeka za klavir, harfu, udaraljke i srodne instrumente.

Do odlaska u mirovinu 2015. godine, Dunja Dimitrijević je postigla značajne pedagoške rezultate. U njenoj klasi je diplomiralo preko 30 studenata koji su danas uspješni klavirski pedagozi u Bosni i Hercegovini, Hrvatskoj, Srbiji, Kosovu i Sloveniji.

U svom kontinuiranom i bogatom umjetničkom radu obuhvatila je klavirska djela svih stilskih epoha, a njeno pijanističko umijeće karakterisala je nadahnuta interpretacija s produbljenim razumijevanjem autorove muzičke misali, te stilska autentičnost. Dunja Dimitrijević je održala niz solističkih recitala i nastupila sa brojnim regionalnim orkestrima (Sarajevo, Beograd, Zagreb, Ljubljana, Skoplje, Niš, Priština, Budva, Mostar, Opatija i dr.). Izvela je brojna fundamentalna djela pijanističke literature kao što su: Koncert za klavir i orkestar u D duru Josepha Haydna, Simfonijske varijacije Césara Francka,Koncert za klavir i orkestar in F Georgea Gershwina, Koncert za klavir i orkestar br. 4 u G duru Ludwiga van Beethovena, Toccata u D duru i Preludiji i fuge (WTK 1) Johanna Sebastiana Bacha, Orguljska fantazija i fuga u g molu Bach/Liszt, Sonata u C duru Domenica Scarlattija, Varijacije na temu Duporta i Fantazija u d molu, KV. 397 Wolfganga Amadeusa Mozarta, Beethovenove klavirske sonate i Koncert za klavir i orkestar br. 3 u c molu, balade, poloneze, mazurke, valceri i nokturna Frédérica Chopina, Karneval op. 9 Roberta Schumanna, Sonata u A duru op. 120 Franza Schuberta, Varijacije na Bachovu temu Franza Liszta, Dva preludija Aleksandra Skrjabina, Franckov Preludij, koral i fugu i Sonata br. 3 Sergeja Prokofjeva.

U koncertnoj aktivnosti Dunje Dimitrijević posebno mjesto je zauzimalo stvaralaštvo bosanskohercegovačkih i jugoslovenskih kompozitora. U tom kontekstu značajno je istaći njene interpretacije niza djela, među kojima su Na način starih majstora Blagoja Berse, Sedam balkanskih igara Marka Tajčevića, Sonata br. 3 Brune Bjelinskog, Iz Jugoslavije Josipa Slavenskog, Contradanza Borisa Papandopula, Odjeci Vasilija Mokranjca, Četiri preludija Mladena Pozajića, Folklorna sonata Vlastimira Nikolovskog, Nijemo glamočko kolo Vojina Komadine te Metamorfoze Avde Smailovića.

PAŠA GACKIĆ

(Sarajevo, 30. 7. 1947 - 05. 6. 2022)

Rođena je u Sarajevu 30. 07. 1947. godine. Nakon završene Osnovne škole, završila je Srednju muzičku školu u Sarajevu na odsjecima za Solo pjevanje i Teoretsko-nastavnom odsjeku 1968. godine. Iste godine se upisuje na Muzičku akademiju u Sarajevu na Odsjeku za solo pjevanje u klasi red. prof. Brune Špiler na kojem diplomira 1973. Iste godine, kao stipendistica Republičke zajednice za kulturu, upisuje postdiplomski studij - Koncertni i Operski smjer na Muzičkoj akademiji u Sarajevu u klasi red. prof. Brune Špiler.

Umjetnička djelatnost mr. Paše Gackić počinje u toku studija solo pjevanja nizom javnih nastupa. Kao studentica četvrte godine studija debitirala je na sceni Opere Narodnog pozorišta u Sarajevu u zahtjevnoj ulozi Micaële u operi Carmen G. Bizeta, pod ravnanjem maestra Ivana Štajcera. U istoj opernoj kući 1973. godine dobiva angažman kao stalni član ansambla – solista gdje ostaje sve do 1993. godine i ostvaruje niz vodećih uloga: Micaëla (Carmen - G. Bizet), Mimì (La Bohème - G. Puccini), Cio-Cio San (Madama Butterfly - G. Puccini), Mařenka (Prodana nevjesta – B. Smetana), Grofica i Cherubino (Figarov pir - W. A. Mozart), Leonora (Trubadur - G. Verdi), Liù (Turandot - G. Puccini), Đula (Ero s onoga svijeta - J. Gotovac), Mačak (Mačak u čizmama - K. Trailesku) i mnoge druge. Kao koncertni solista, njegujući lied, impresionističku i avangardnu muziku, i kao operni solista, nastupala je širom Bosne i Hercegovine, u brojnim festivalskim i kulturnim centrima bivše Jugoslavije kao što su „Sarajevska zima“, „Splitsko ljeto“, „Ohridsko ljeto“, „Arena Pula“, „Ljubljana festival“, „SNG Ljubljana“, „HNK Zagreb“, „Dani muzike“ u Budvi, „Majske operne večeri“ (Skoplje), zatim „Festival sakralne muzike“ u Fesu (Maroko), „Dani kulture BiH u Austriji“ (Beč i Linz), „Mjesec BiH u Češkoj“ (Prag, Český Krumlov, Polička, Hradec Králové i Kutná Hora) uz Sarajevsku filharmoniju, Simfonijski orkestar RTVSA, Makedonsku filharmoniju, ansambl MOMUS, Duhački orkestar BiH, Kamerni orkestar RTVBiH, Sarajevski gudački orkestar, Sarajevski barokni trio, pod ravnanjem dirigenata poput Ivana Štajcera, Milana Jeličanina, Marijana Fajdige, Teodora Romanića, Miroslava Homena, Fimče Muratovskog, Julija Marića, Ion Iancua i drugih. Za Arhiv BHRTV snimila je oko 130 minuta klasične muzike za solo sopran sa djelima A. Vivaldija, G. B. Pergolesija, Ch. W. Glucka, W. A. Mozarta, G. Verdija, B. Smetane, J. Brahmsa, G. Puccinija, P. Konjovića, M. Špilera, M. Prebande, B. Bjelinskog, E. Cossetta i dr. U toku studija pokazuje veliki afinitet za pedagogiju te odmah po završetku studija postaje asistent u klasi red. prof. Brune Špiler gdje je i radila od 1974. do 1979. godine na Odsjeku za solo pjevanje Muzičke akademije u Sarajevu. Godine 1990. godine biva imenovana u nastavno-umjetničko zvanje docent na Muzičkoj akademiji u Sarajevu za predmete Solo pjevanje, Metodika nastave solo pjevanja i Osnovi vokalne tehnike gdje ostaje do odlaska u mirovinu u zvanju redovne profesorice 2017. godine. Gotovo punih 25 godina bila je šefica Odsjeka za solo pjevanje na Muzičkoj akademiji Univerziteta u Sarajevu.

Od 1995. do 1999. godine, u presudnom periodu i najtežim godinama života i postojanja Sarajevske opere, bila je direktorica Opere i Baleta Narodnog pozorišta u Sarajevu, kada s punim elanom i kolektivnom energijom na scenu postavlja operne naslove tzv. željeznog repertoara (Tosca, Trubadur, Cavalleria rusticana i druge). Prvu poslijeratnu opernu predstavu u Sarajevu izveli su njeni tadašnji studenti 09.04.1996. godine – W. A. Mozart: Bastien und Bastienne: sopranistica Adema Pljevljak, mezzosopranistica Mirela Kovač i bas Denis Isaković.

Iz njene klase izašao je niz uspješnih, afirmiranih opernih i koncertnih umjetnika, kao i vokalnih pedagoga. Većina njih danas čini temeljne solističke snage Sarajevske opere i bosanskohercegovačke operne umjetnosti, kao što su Adema Pljevljak-Krehić, Aida Čorbadžić, Denis Isaković, Leonardo Šarić, Melisa Hajrulahović, Dajana Kačar-Šegvić, Zana Staniškovska. Dijelom akademskog školovanja kod mr. Paše Gackić učili su i Vedrana Šimić, Ivan Šarić, Amir Saračević, Berislav Puškarić, Violeta Srećković. Na Odsjeku za solo pjevanje na Muzičkoj akademiji i na predmetu Glas na Akademiji scenskih umjetnosti Univerziteta u Sarajevu danas predaju njeni studenti.

Za svoj umjetnički i pedagoški rad dobila je niz značajnih nagrada i priznanja, među kojima su Nagrada Udruženja mladih umjetnika BiH 1980, Priznanje Ministarstva obrazovanja, nauke, kulture i sporta FBiH za širenje muzičke kulture 1997, Zlatna plaketa na izboru Žena godine u oblasti kulture 1998., „Zlatna grančica“ na izboru Žena godine u oblasti umjetnosti 2000, Zahvalnica Odbora za obilježavanje 50 godina rada Baleta Narodnog pozorišta Sarajevo 2000, Priznanje Udruženja muzičkih pedagoga u FBiH 2006, Zlatna plaketa Muzičke akademije u Sarajevu za izuzetan doprinos razvoju Muzičke akademije, muzičke umjetnosti, nauke i pedagogije u BiH povodom 50 godina djelovanja 2006, također i Nagrada Univerziteta u Sarajevu za najuspješnijeg profesora u akademskoj 2008/09. godini koju joj je dodijelio Senat Univerziteta u Sarajevu.

VIŠNJA ZEKIĆ

(Sarajevo, 7. 1. 1938– Sidney, 26. 1. 2024)

Rođena je 7. 1. 1938. godine u Fojnici. Nižu i srednju muzičku školu završava u Sarajevu. Na Muzičkoj akademiji u Sarajevu diplomirala je u junu 1962. godine, s ocjenom 10, u klasi profesora Marijana Fellera. Prije studija klavira studirala je romanistiku. Usavršavala se u klasi prof. Matusje Blum na postdiplomskom studiju (1982-1983). Godine 1972. boravila je u Parizu na studijskom boravku na L'École normale gdje je imala edukaciju iz oblasti klavira, solo pjevanja i kamerne muzike. Pohađala je majstorske kurseve uvaženih klavirskih pedagoga Timakina, Brumberga, Godnostajeva i Lorkovića.

Svoju pedagošku karijeru započela je 1957. godine u školi za osnovno muzičko obrazovanje u Sarajevu, gdje je provela pet godina. U Srednjoj muzičkoj školi u Sarajevu radila je od 1962. do 1969. godine. Od 1969. započinje svoj angažman na Muzičkoj akademiji u Sarajevu. Do 1975. godine bila je angažovana na Odsjeku za solo pjevanje kao umjetnički i viši umjetnički saradnik, a od 1975. na Odsjeku za klavir, na predmetu obligatni klavir, gdje radi prvo kao viši stručni saradnik, a zatim od 1988. do maja 1993. godine kao docent. U ovom periodu je često sarađivala i kao korepetitor na smjerovima violina, viola, kontrabas, flauta i solo pjevanje. Od 1968. do 1970. radila je i kao predavač na Višoj pedagoškoj školi u Sarajevu. U poslijeratnom periodu (1996-2006) bila je angažovana kao docentica na Muzičkoj akademiji u Sarajevu na predmetu obligatni klavir, a povremeno je sarađivala i u nastavi klavira glavnog predmeta.

Tokom cijele karijere, od 1966, bila je aktivna kao kamerni muzičar, korepetitor i solista. Preko 200 nastupa ostvarila je unutar koncertne djelatnosti Muzičke akademije, a zatim i festivala i drugih umjetničkih i društvenih manifestacija širom Jugoslavije te u Velikoj Britaniji i u Njemačkoj. Na njenom repertoaru našla su se kapitalna djela klavirske literature, od baroka do prve polovine 20. stoljeća. Među njima se posebno ističu Franckove Simfonijske varijacije i Hačaturijanov Koncert za klavir i orkestar, širok solistički repertoar koji seže od J. S. Bacha do jugoslovenskih i ruskih savremenika, te veoma bogat repertoar kamerne muzike. Veliki dio ovih djela snimila je za arhive Radija Sarajevo, Radija Beograd, Radija Zagreb, Radija Titograd i BBC-a, uz niz TV emisija u kojima je nastupila kao solista i član kamernih sastava. U ovom periodu bila je aktivna članica Udruženja muzičkih umjetnika BiH, a povremeno se bavila i publicističkom djelatnosti te je objavila veći broj članaka u listovima Oslobođenje i Odjek.

Dobitnica je niza priznanja, među kojima su Orden rada sa srebrenim vijencem (1981), Godišnja nagrada Udruženja muzičkih umjetnika BiH (1981), Srebrena značka Muzičke škole u Sarajevu, spomen-diplome i priznanja Muzičke akademije (1976, 1980. i 1985).

DŽEVAD ŠABANAGIĆ

(Sarajevo, 21. 4. 1945 - 10. 5. 2024)

Dževad Šabanagić rođen je u Sarajevu 21. aprila 1945. gdje je završio Muzičku akademiju (1971) u klasi profesora Kurta Hauzera. Bio je angažovan u Simfonijskom orkestru RTV Sarajevo (1964-1966), potom kao nastavnik violine u Muzičkoj školi "Dr. Vojislav Vučković" u Sarajevu (1966-1974), kasnije i njen direktor (1973-1983). U tom periodu intenzivno radi na razvoju muzičkog školstva na području grada Sarajeva i otvara niz područnih odjeljenja, koja kasnije prerastaju u samostalne muzičke škole. Za takav angažman školi je 1976. godine dodijeljena Šestoaprilska nagrada Grada Sarajeva. Godine 1983. postao je asistent za Kamernu muziku za gudače na Muzičkoj akademiji u Sarajevu, a zatim je djelovao u zvanju docenta (1987), vanrednog profesora (1994) i redovnog profesora (2000) do odlaska u mirovinu 2015. godine. Na Muzičkoj akademiji bio je izuzetno aktivan nastavnik i član uprave, te je djelovao kao predsjednik komisije za umjetničku aktivnost Muzičke akademije u Sarajevu (1989, 1991), šef gudačkog odsjeka u dva mandata te je bio prodekan Muzičke akademije u Sarajevu do 1999. godine.

Umjetnički rad Dževada Šabanagića ogleda se u aktivnoj solističkoj, kamernoj i orkestarskoj djelatnosti, a kao solista nastupa sa Sarajevskom filharmonijom, Simfonijskim orkestrom RTV Sarajevo i Simfonijskim orkestrom Mostar. Najveći dio svog umjetničkog angažmana ostvaruje sa Gudačkim kvartetom Kamernog teatra 55 u Sarajevu (kasnije Sarajevski gudački kvartet) čiji je vođa od njegovog osnivanja 1968. Preko dvije decenije bio je član i Sarajevskog baroknog trija sa flautistom Bećirom Drndom i pijanisticom Ljiljanom Pećanac sa kojim je uspješno održao više od 100 koncerata u zemlji i inostranstvu. Značajan je njegov angažman u ansamblu MOMUS (Moderna muzika Sarajevo), koji je tokom sedamdesetih godina prošlog stoljeća izveo brojna djela bosanskohercegovačkih kompozitora.

Kao jedan od najaktivnijih umjetnika u Sarajevu pod opsadom, Dževad Šabanagić je dao neizmjeran doprinos očuvanju kulturnog života grada u teškim uslovima ratne destrukcije. U periodu od 1992. do 1995. sa Sarajevskim gudačkim kvartetom održao je preko 100 koncerata u Sarajevu i oko 50 na ratnim turnejama u inostranstvu, aktivno je koncertirao sa Sarajevskim baroknim trijom, a značajan je i Šabanagićev angažman u obnovi rada Sarajevske filharmonije u kojoj je u poslijeratnom periodu postao koncertmajstor. Ostavio je i neizbrisiv trag u održanju kontinuiteta nastavnih i umjetničkih aktivnosti Muzičke akademije u ratnim danima.

U svojoj koncertnoj karijeri Dževad Šabanagić je izveo izuzetno bogat i raznovrstan repertoar, koji je obuhvatio kompozicije od baroknog do savremenog repertoara, a neke od njih su doživjele svoje svjetske i BH premijere. Sa kamernim ansamblima je snimao za RTV Sarajevo, RTV BiH i Radio BiH.

Pored umjetničke i pedagoške djelatnosti Dževad Šabanagić bavio se društvenim radom te obavaljao niz funkcija: Član izvršnog odbora kulturno-prosvjetne zajednice BiH (1967-1969), Predsjednik Zajednice muzičkih škola Bosne i Hercegovine (1973-1983), Generalni sekretar Saveza Udruženja muzičkih pedagoga Jugoslavije, predsjednik organizacionog odbora seminara za nastavnike muzike (1998-2000), predsjednik Udruženja muzičkih pedagoga Bosne i Hercegovine, predsjednik Udruženja muzičkih umjetnika Bosne i Hercegovine, predsjednik Udruženja muzičkih pedagoga u Federaciji BiH, predsjednik upravnog odbora Sarajevske filharmonije, član upravnog odbora Narodnog pozorišta u Sarajevu, predsjednik savjeta Sarajevske filharmonije, predsjednik Izvršnog odbora Muzičke akademije u Sarajevu. Dobitnik je Povelje muzičke škole "Dr. Vojislav Vučković" za razvoj muzičkog školstva, Povelje Grada Sarajeva za rad Gudačkog kvarteta u ratu, Zahvalnice 5. korpusa Armije Republike Bosne i Hercegovine, Povelje Internacionalne lige humanista za 1996. godinu, Nagrade Udruženja muzičkih pedagoga BiH za rad Gudačkog kvarteta i Šestoaprilske nagrade Grada Sarajeva za 1999. godinu.

MIRSAD PINJO

(1970. - 2025)

Mirsad Pinjo rođen je u Sarajevu, gdje je završio osnovnu i Srednju muzičku školu - Odsjek za violinu. Nakon toga upisao je 1989. Muzičku akademiju u Sarajevu - Odsjek za muzikologiju. Mirsad Pinjo pripada onoj generaciji bosanskoherecgovačkih i sarajevskih studenata koji su svoje školovanje morali usporiti ili čak i prekinuti usljed ratnih okolnosti, tako da studij privodi kraju 1996. Diplomski rad pod mentorstvom dr. Ivana Čavlovića i pod naslovom Sarajevska filharmonija u periodu između dva svjetska rata odbranio je s najvišom ocjenom. Daljnja istraživanja vezana za ovu temu provodio je u okviru postdiplomskog studija u oblasti historije muzike u BiH. Postdiplomski studij okončao je 2003. U vrijeme redovnog studija, a naročito po njegovom završetku, Mirsad Pinjo sudjelovao je u radu brojnih KUD-ova u Sarajevu, radu ansambla Etnoakademik, zatim kao dirigent mješovitog hora ŽKUD Željezničar, s kojim je nastupao i izvan Bosne i Hercegovine. Tokom rata 1992. - 1995. bio je angažiran kao operater na radiostanici kojom je povezivao rastavljene porodice, te u humanitarnoj organizaciji La Benevolencija. Prvo njegovo stalno zaposlenje bilo je TV BiH gdje je radio najprije kao muzički saradnik, a potom urednik. Jedno vrijeme djelovao je i kao član hora Opere Narodnog pozorišta u Sarajevu. U periodu od 2000. do 2008. bio je uposlenik Muzičke akademije u Sarajevu, najprije kao asistent a potom viši asistent. Bio je aktivni član Muzikološkog društva FBiH i član redakcije časopisa Muzika, za koji je uradio niz priloga, te je od 1997. do 2002. obavljao funkciju zamjenika gl. i odg. urednika. Aktivno je pratio kulturne manifestacije u Sarajevu i pisao osvrte za dnevnu štampu. Preminuo je 19. 10. 2025. u 55. godini života.

TATJANA ROMANIĆ

(Sarajevo, 19. 2. 1976 – 8. 11. 2025)

Tatjana Romanić rođena je u Sarajevu, u porodici muzičara. Violinu je počela učiti u Osnovnoj muzičkoj školi u Sarajevu, u klasi prof. Ive Bašića, a školovanje nastavila u Srednjoj muzičkoj školi u klasi prof. Đine Sagrestana i Hrvoja Tišlera. Godine 1992. odlazi u Novi Sad, gdje je školsku godinu završila u Srednjoj muzičkoj školi “Isidor Bajić” u klasi prof. Imrea Jambora. Te iste godine odlazi u izbjeglištvo u Beč, gdje od septembra postaje učenica Muzičke gimnazije te redovna studentica violine na Hochschule für Musik und darstellende Kunst u Grazu (ekspozitura Oberschützen), u klasi prof. Haide Auersperg. Bila je dobitnica stipendije K. Boehm.

Od 1993. godine bila je članica više omladinskih orkestara u Austriji, među kojima se ističe Wiener Jeunesse Philharmoniker, te koncertna majstorica Kamernog orkestra Muzičke gimnazije u Beču. Sa ovim ansamblima snimila je više nosača zvuka i gostovala u Italiji, Mađarskoj i Turskoj. Bila je članica gudačkog kvarteta Richard Strauss, s kojim je koncertirala u Kini. Godine 1995. prelazi u klasu prof. Reinera Kuechela, a redovno je pohađala časove violine kod prof. Borisa Kušnira i Sergeja Vinokurova. Bila je i stipendistica fondacije G. Soros.

Godine 1999. vraća se u Sarajevo i upisuje studij viole na Muzičkoj akademiji u Sarajevu, u klasi prof. Radoslave Medle. Iste godine postaje članica Sarajevske filharmonije, a od 2000. godine i Gudačkog kvarteta Muzičke akademije te Gudačkog kamernog orkestra. Sa ovim ansamblima ostvaruje niz koncerata i turneja, te učestvuje na majstorskim kursevima u BiH i inostranstvu. Od 2001. godine studij nastavlja u klasi prof. Davida Kamhija, kod kojeg diplomira 2003. s najvišom ocjenom, a magistrira 2006. godine.

Tokom školovanja osvojila je brojne prve i druge nagrade na takmičenjima bivše SFRJ i Bosne i Hercegovine. Usavršavala se na Baroknoj akademiji u Austriji (2002), na majstorskim kursevima u klasi prof. Jurija Bašmeta na Accademia Chigiana u Sieni (Italija), te u Stockholmu kod prof. Björna Sjögrena. Sa gudačkim kvartetom Muzičke akademije u Sarajevu redovno je pohađala radionice s londonskim gudačkim kvartetom Medici, a kao solistica nastupala je u Beču sa kamernim orkestrom Pons Artis.

Od 2004. godine radila je u Srednjoj muzičkoj školi u Sarajevu, gdje je postepeno formirala klasu viole — prvu takvu u historiji škole. Od 2007. godine bila je asistent prof. Dejanu Mihailoviću na Muzičkoj akademiji u Istočnom Sarajevu, a od 2009. do 2016. radila je kao asistent na Muzičkoj akademiji Univerziteta u Sarajevu.

Kao pedagog i izvođač, Tatjana Romanić je zaslužna za pokretanje i razvoj violske škole u Sarajevu i Bosni i Hercegovini. Tokom svog umjetničkog rada izvela je veći dio repertoara za violu, praizvela brojne kompozicije, te uredila Zbirku kompozicija Teodora Romanića.

Od 2018. godine obavljala je dužnost direktorice Srednje muzičke škole u Sarajevu